Analiza wierszaUtwór, podobnie jak każda jego strofa, rozpoczyna się poleceniem, imperatywem. Najpierw jest to wezwanie do nadziei. Przy tej okazji pojawia się znaczący kontrast (który okaże się znakiem paralelizmu składniowego w całym wierszu): „wątły kwiat” pokrywający „spróchniały rdzeń” - metafora słabej nadziei, przeciwstawiony jest nadziei właściwej, mocnej. Tylko taka bowiem przypomina „ziarno”, może więc przynieść owoce.
Dalej schemat się powtarza, ale przynosi kolejne porównania, przenośnie i nowe znaczenia. Znów pojawiają się
Podmiot lirycznyPodmiot liryczny zwraca się do pewnej zbiorowości, posługując się drugą osobą liczby mnogiej. Pod koniec jednak „wy” zastąpione jest przez „my”, co świadczy o
Przedmiot lirycznyPrzedmiotem wiersza są wartości takie jak nadzieja, odwaga, które wpisane są w archetyp mężczyzny-wojownika.
Sytuacja lirycznaMiędzy podmiotem lirycznym a adresatem utworu wyczuwalne jest pewne napięcie. Podmiot wzywa grupę mężczyzn do zachowania odwagi i nadziei. Jednocześnie można się domyślać, że próby
Streszczenie
Podmiot liryczny w utworze tym usiłuje tchnąć w żywych nadzieję. Uświadamia, że sami jesteśmy kowalami własnego losu i to jak nasze życie będzie wyglądało w przyszłości zależy tylko i wyłącznie od nas samych. Biorąc pod uwagę okres, w którym utwór powstał, należy adresatów utożsamiać z bezsilnymi patriotami lub zwykłymi obywatelami, którzy zapomnieli o tak wzniosłych wartościach, jak miłość i poświęcenie w stosunku do własnej ojczyzny. Przyrównuje „nadzieję” do ziarna, które raz zasiane i pielęgnowane, w przyszłości zakwitnie i da obfite plony: „[...]tkwi jak ziarno/ Przyszłych poświęceń w duszy bohatera.” W swoich działaniach powinniśmy kierować się...
